PostHeaderIcon ΠΟΙΟΣ ΤΟΥΣ ΕΔΩΣΕΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΠΟΥ ΤΟ ΠΗΡΑΝ

ΑΛΛΩΤΕ                    ΠΕΡΙ                       ΚΑΙ  ΤΩΡΑ

Η  ΑΚΜΗ           ΙΘΑΓΕΝΕΙΑΣ              Η ΠΑΡΑΚΜΗ

 

ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

ΜΕ ΝΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ  ΣΟΦΟΥΣ  ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ ΜΑΣ

ΠΟΙΟΣ ΤΟΥΣ ΕΔΩΣΕΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΚΑΙ ΑΠΟ  ΠΟΥ ΤΟ ΠΗΡΑΝ ΜΕΡΙΚΟΙ ΜΙΚΡΟΝΟΕΣ, ΚΑΙ ΚΑΤ ΕΠΕΚΤΑΣΙΝ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΟΙ ΑΛΛΟΙ ΦΕΡΟΜΕΝΟΙ ΩΣ ΕΛΛΗΝΕΣ, ΑΛΛΑ ΟΥΔΕΜΙΑΝ ΣΧΕΣΙΝ ΕΧΟΝΤΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΝ ΚΑΙ ΤΑΣ ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΑΝΙΚΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ, ΝΑ ΑΛΛΟΙΩΝΟΥΝ  ΚΑΙ  ΝΑ  ΠΑΡΑΧΑΡΑΣΟΥΝ  ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΒΟΥΛΗΣΙΝ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΩΝ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ ΚΑΙ ΗΡΩΩΝ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ.

ΟΣΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΞ ΑΙΜΑΤΟΣ ΚΑΙ  ΑΙΣΘΑΝΟΝΤΑΙ  ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΥΝΑΝΑΤΑΙ ΝΑ ΚΑΤΟΙΚΟΥΝ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΝ ΤΟΠΟΝ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ ΤΩΝ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΩΝ.

ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΩΣ  ΕΙΣ ΤΟ ΚΑΛΟ ΝΑ ΠΑΝΕ

Εἰς παγκόσμιον δημοσκόπησιν οἱ  διασημότεροι δέκα  τῆς τελευταίας 6.000 ἐτίας εἶναι:

1ος Αριστοτέλης, 2ος Πλάτων, 3ος Χριστός, 4ος Σωκράτης, 5ος Μέγας Αλέξανδρος,

6ος Λεονάρντο Ντα Βίντσι, 7ος Κομφούκιος, 8ος Ιούλιος Καίσαρας, 9ος Ὅμηρος,

10 ος Πυθαγόρας . Ὁ Ἀρχιμήδης δέν εἶναι εἰς τόν κατάλογον, ἀλλά ἐν τοῖς πράγμασι εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἰδιοφυΐα ὅλων τῶν ἐποχῶν.

Γνωστόν εἶναι ὅτι οἱ Ἕλληνες ἀποκαλοῦσαν τούς μή Ἕλληνας βαρβάρους, διαπιστώνοντας ὅτι ὁ πολιτισμός πού εἶχαν ἀναπτύξει ἦτο κατά πολύ ἀνώτερος τῶν ἄλλων λαῶν.  Σήμερον δέ ὅλοι  οἱ νουνεχεῖς  καί καλοπροαίρετοι ξένοι ἐπιστήμονες ὁμολογοῦν ὅτι εἶναι καί ὁ  μοναδικός πολιτισμός, δ΄αὐτό τιμοῦν καί εὐχαριστοῦν  τούς Ἕλληνες διά τήν προσφοράν τους, μερικοί κακεντρεχεῖς μισοῦν τήν Ἕλλάδα.

Ο  ΝΙΤΣΕ  ΓΡΑΦΕΙ:

Ἔτσι ξανά καί ξανά μιά ὀργή ποτισμένη μέ μῖσος ξεσπάει ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων, ἐναντίον αὐτοῦ τοῦ μικροῦ και  ἀλαζονικοῦ  Ἔθνους, πού εἶχεν τό νεῦρο νά ὀνομάση Βαρβαρικόν ὅτι δέν εἶχε  δημιουργηθεῖ  εἰς τό  ἔδαφός του.

Καί νά βάλλωμεν τά πράγματα εἰς τήν θέσιν των.  Ἄπ΄ ἄκρον εἰς ἄκρου τῆς Ἕλλάδος ὑπῆρχαν ναοί τοῦ ξενίου Διός καί τῆς ξενίας Ἀθηνᾶς, οἱ ὁποίοι ἔκαμαν <περιπολίας> ἀνά τήν Ἑλλάδα διά νά διαπιστώνουν ἐάν τηροῦνται οἱ κανόνες τῆς φιλοξενίας. Μόνον πού ἡ φιλοξενία ἀπευθύνετο ἀπό Ἕλληνας πρός Ἕλληνας. Ἡ φιλοξενία ἦτο ἱερόν καθῆκον τῶν Ἑλλήνων, μεταξύ δέ τοῦ φιλοξενοῦντος καί φιλοξενουμένου ἀντηλάσσοντο ἀναμνηστικά δῶρα τά ὁποία μεταφέροντο εἰς τά παιδιά τους.

Ξένος εἰς τήν ἀρχαίαν Ἑλλάδα ἦτο ὁ Ἕλλην ὁ ὁποῖος ἐπισκέπτετο μίαν ἄλλην πόλιν, καί μέτοικος ἦτο ὁ Ἕλλην ὁ ὁποῖος θά κατοικοῦσεν εἰς μίαν ἄλλην πόλιν.

Γνωστόν εἶναι ὅτι κάθε λέξις τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης ἔχει περιεχόμενον καί ἀκρίβειαν. Ὅπως π.χ ἡ λέξις Πατρίς προερχόμενη ἐκ τοῦ Πατρός,  καί ἡ λέξις ἰθαγένεια ἡ ὁποία εἶναι σύνθετος ἀποτελουμένη ἀπό τό ἰθύς+γένος, τό ρῆμα εἶναι ἰθύνω=καθιστῶ εὐθύ, δηλ ὁ ἀπ' εὐθείας προερχόμενος ἀπό τό ἴδιον γένος. Πατρίς: εἶναι ἕνα σύνολον ἀνθρώπων, κατοικούντων εἰς μίαν ὁρισμένην Γεωγραφικήν περιοχήν, ἐχόντων τό ἴδιον παρελθόν καί τήν ἰδίαν ἱστορίαν, ὁμιλούντων τήν ἰδίαν γλώσσαν, συνδεομένων διά κοινῶν ἠθῶν καί ἐθίμων, ἐχόντων τάς ἰδίας προσδοκίας διά τό μέλλον, εἶναι ὁ τόπος πού ἐνεταφιάσθησαν οἱ πρόγονοι των.

Ὁ εἶς ἐκ τῶν τριῶν μεγίστων φιλοσόφων  Σωκράτης καί μέγας Ἕλλην λέγει:

Μητρός τε  καί  πατρός  καί τῶν ἄλλων προγόνων ἁπάντων τιμιώτερον ἔστιν ἡ  πατρίς καί   σεμνότερον   καί ἁγιώτερον καί ἐν  μείζονι μοίρα καί παρά θεοῖς καί παρ’ ἀνθρώποις  τοῖς ΝΟΥΝ ΕΧΟΥΣΙ.

Δηλ. ὁ Σωκράτης λέγει αὐτό τό ὁποῖον σᾶς λέγω ἰσχύει διά τούς νοήμοες, διά τούς ἀνοήτους δέν ἰσχύει.. Νά ὑπενθημήσωμεν ὅτι ὁ Σωκράτης δέν εἶναι μόνον ὁ πανμέγιστος τῶν φιλοσόφων, ἀλλά ὑπῆρξεν καί μεγάλος πολεμιστής, εἶχεν διακριθεῖ  ὡς πολεμιστής εἰς τήν μάχην τῆς Ἀμφιπόλεως, τῆς Τανάγρας καί Ποτιδαίας, ἦτο δέ ἄριστος γνώστης τοῦ παγκρατίου, ἀπό τό ὁποῖον προῆλθον καί αἱ λεγόμεναι σημεριναί <πολεμικαί τέχναι>

Ὁ  Πλάτων εἰς τήν πολιτείαν του γράφει:

Φημί γάρ τό μέν Ἑλληνικόν γένος αὐτό αὑτῶ οἰκεῖον εἶναι καί συγγενές,

τῶ δέ βαρβαρικῶ  ὀθνεῖον καί ἀλλότριον. Φαίνεται μοι, ὥσπερ καί ὁνομάζεται δύο ταῦτα ὁνόματα πόλεμος τε καί στάσις, οὔτω καί εἶναι δύο, ὄντα ἐπί δυοῖν τίνοιν  διαφοραῖν.....  Ἕλληνας μέν ἄρα βαρβάροις καί βαρβάρους Ἕλλησι πολεμεῖν μαχομένους τέ φήσομεν καί πολεμίοις φύσει εἶναι, καί πόλεμον τήν ἔχθραν ταύτην κλητέον.

Ἕλληνας δέ Ἕλλησιν, ὅταν τί τοιοῦτον δρῶσιν, φύσει μέν φίλους εἶναι, νοσεῖν δ΄ἐν τῶ τοιούτω τήν Ἑλλάδα καί στασιάζειν, καί στάσιν τήν τοιαύτην ἔχθραν κλητέον.

Ὁ δέ  Ἰσοκράτης πρός τιμήν τῆς 100στής Ὁλυμπιάδος γράφει τόν πανηγυρικόν του καί λέγει:

ΤΑΥΤΗΝ ΓΑΡ ΟΙΚΟΥΜΕΝ,    ΟΥΧ ΕΤΕΡΟΥΣ ΕΚΒΑΛΟΝΤΕΣ, ΟΥΔ' ΕΡΗΜΗΝ ΚΑΤΑΛΑΒΟΝΤΕΣ,

ΟΥΔ' ΕΚ ΠΟΛΛΩΝ ΕΘΝΩΝ ΜΙΓΑΔΕΣ  ΣΥΛΛΕΓΕΝΤΕΣ,  ΑΛΛ' ΟΥΤΩ ΚΑΛΩΣ  ΚΑΙ  ΓΝΗΣΙΩΣ   ΓΕΓΟΝΑΜΕΝ,

ΩΣΤ' ΕΞ ΗΣΠΕΡ ΕΦΥΜΕΝ ΤΑΥΤΗΝ ΕΧΟΝΤΕΣ ΑΠΑΝΤΑ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟΝ ΔΙΑΤΕΛΟΥΜΕΝ,  ΑΥΤΟΧΘΟΝΕΣ ΟΝΤΕΣ

ΕΦΥΜΕΝ ἐκ τοῦ φύω=φυτρώνω, γεννῶ)

γεγόναμεν=παρακείμενος τοῦ Εἰμί=εἶμαι=ὑπάρχω       Εἰμί, ἦν,  ἔσομαι,  ἐγενόμην,  γέγονα,  ἐγεγόνειν

ἧσπερ=ἀναφορική ἀντωνυμία(γενική τῆς ἥπερ) --ὅσπερ-ἥπερ-ὅπερ= ὁ ὁποῖος ἀκριβῶς, ἡ ὁποία, τό ὁποῖον.

Μία ἄλλη φράσις τοῦ Ἰσοκράτους παρερμηνευμένη, εἴτε ἀπό ἀμάθεια εἴτε ἀπό δόλο καί σκοπιμότητα, ἀπό μερικούς αὐτοανακηρυχθέντας προοδευτικούς, εἶναι καί ἡ κατωτέρω:

«Τοσοῦτον δ’ ἀπολέλοιπεν ἡ πόλις ἡμῶν περὶ τὸ φρονεῖν καὶ λέγειν τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, ὥσθ’ οἱ ταύτης μαθηταὶ τῶν ἄλλων διδάσκαλοι γεγόνασι, καὶ τὸ τῶν Ἑλλήνων ὄνομα πεποίηκε μηκέτι τοῦ γένους ἀλλὰ τῆς διανοίας δοκεῖν εἶναι, καὶ μᾶλλον Ἕλληνας καλεῖσθαι τοὺς τῆς παιδεύσεως τῆς ἡμετέρας ἢ τοὺς τῆς κοινῆς φύσεως μετέχοντας».

Τήν παρερμηνεύουν λέγοντας ὅτι Ἰσοκράτης εἶπεν ὅτι, Ἕλληνες εἶναι ὅσοι μετέχουν τῆς Ἑλληνικῆς Παιδείας. Μά εἶναι δυνατόν ὁ ΕΛΛΗΝΟΚΕΝΤΡΙΚΟΣ ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ νά λέγη τέτοια ἀνοησίαν. Εἶναι δυνατόν εἰς τόν ἴδιον πανηγυρικόν ὁ Ἰσοκράτης νά δηλώνη ὅτι τό Ἑλληνικόν γένος εἶναι αὐτόχθονον καί καθαρόν καί ἀπό τήν ἄλλην νά λέγη ὅτι ὅποιος βάρβαρος ξέρει Ἑλληνικά εἶναι καί Ἕλληνας, ἐάν αὐτό συνέβαινεν θά ἦτο ἕνας λαός μιγάδων δηλ.μπάσταρδος λαός. Ὁ Ἰσοκράτης δέν λέγει ὅτι ἐγώ <τούς καλῶ, τούς ὀνομάζω Ἕλληνας>, ἀλλά οἱ ἴδιοι <αὐτοαποκαλοῦνται Ἕλληνες ὅσοι γνωρίζουν Ἑλληνικά >. Παρότρυνεν δέ Σπαρτιάτας, Μακεδόνες, Ἀθηναίους καί λοιπούς Ἕλληνας νά ἐνωθοῦν ἐναντίον τῶν βαρβάρων. :

πεποίηκε=παρακείμενος, β! πρόσωπον τοῦ ποιέω-ῶ=κάνω, φτιάχνω, παράγω,ἐπινοῶ, ἐφευρίσκω 
δοκεῖν=ἀπαρέμφατον τοῦ δοκέω-ῶ=νομίζω, ὑποθέτω, φαίνομαι

καλέω-ῶ(ἐνεργητική φωνή) , καλέομαι-οῦμαι, (μέση φωνή) καλεῖσθαι=ἀπαρέμφατον τοῦ καλοῦμαι

Ὁ δέ μεγαλοπρεπής Περικλῆς, τοῦ ὁποίου ἡ περίοδος διακυβερνήσεως ὀνομάζεται <χρυσοῦς αἰών>, καθ΄ὅτι κατά τήν περίοδον αὐτἠν ἐκατασκευάσθει τό ὡραιότερον μνημεῖον τῆς ἀνθρωπότητος, ἡ Ἀκρόπολις καί ὄχι μόνον, ἀλλά καί ἐλέχθεισαν τά πάντα ἀπό τά μεγαλύτερα πνεύματα ὅλων τῶν ἐποχῶν, νομοθετεῖ και λέγει:

Καὶ τρίτῳ μετὰ τοῦτον ἐπὶ Ἀντιδότου διὰ τὸ πλῆθος τῶν πολιτῶν Περικλέους εἰπόντος ἔγνωσαν μὴ μετέχειν τῆς πόλεως, ὃς ἂν μὴ ἐξ ἀμφοῖν ἀστοῖν ᾖ γεγονώς.

Μηδένα μετέχειν τῆς πόλεως ἀν μή ἄμφω γονέας ἀστούς ἐπιδείξεται (Αἰσχίνης κ.Τιμάρχου 39)

Ὁ Περικλῆς ἐθέσπισεν νόμον πού ὅριζεν ὅτι διά νά ἀποκτήσης τό δικαίωμα Ἀθηναίου πολίτη θά πρέπη καί οἱ δύο γονεῖς νά εἶναι Ἀθηναῖοι πολῖται, ἀντικαθιστώντας τόν προηγούμενον πού ὅριζεν ὅτι διά νά εἶσαι Ἀθηναῖος πολίτης ἀρκεῖ ὁ εἷς ἐκ τῶν δύο γονέων νά εἶναι Ἀθηναῖος πολίτης καί ὁ ἄλλος βέβαια Ἕλλην πολίτης. Ὁ Περικλῆς εἶχεν νυμφευθεῖ τήν Ἀσπασία ἡ ὁποία ἦτο Ἑλληνίς ἐκ Μιλήτου. Ἀπέκτησεν  παιδιά τά ὁποία δέν ἀνεγνώρισεν ὡς Ἀθηναίους πολίτας, παραμένοντας πιστός εἰς τον νόμον πού ἐθέσπισεν.

Ἐάν κάποιος παρακατιανός καί ξεπεσμένος (ἕλλην) ἀποκτοῦσεν παιδιά μέ μία βάρβαρη, τά παιδιά τά ἀποκαλοῦσαν μιξοβάρβαρα καί δέν τά ἀνεγνώριζον γιά Ἕλληνα

Οἱ αὐτοαποκαλούμενοι προοδευτικοί πού δέν δηλώνουν ὅτι εἶναι Ἕλληνες ἀλλά διεθνιστές (καί τό ἐρώτημα πού τίθεται εἶναι γατί ἐξακολουθούν νά παραμένουν εἰς τήν Πατρίδα τῶν Ἕλλήνων), γιά νά διακηρύξουν τόν διεθνισμόν τους ἐπικαλοῦνται μίαν μή γενομένην καί ἀνύπαρκτον ὁμιλίαν τοῦ Μεγάλου Ἀλέξανδρου πού φαίρεται νά μιλᾶ διεθνιστικά. Ἀλλά ἡ ἱστορική καταγραφεῖ ἔχει γράψει τοῦτο: εἰς τήν μάχην  τοῦ Γρανικοῦ ποταμοῦ ἡ φιλαργυρία ὅπλισεν τά χέρια <ἑλλήνων> νά συστρατευθοῦν ὡς μισθοφόροι ὑπέρ τῶν Περσῶν καί ἐναντίον τοῦ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΡΟΥ καί τῶν Ἑλλήνων. Οἱ Πέσες φοβούμενοι μήπως οἱ (ἕλληνες μισθοφόροι των) ἐπεναπατρίσουν δέν τούς στέλνουν στήν πρώτη γραμμή. Μετά τήν νίκη του ἐπί τῶν Περσῶν, οἱ μισθοφόροι (ἕλληνες) στέλουν ἀντιπροσωπεία γιά νά τά <βροῦν> μέ τόν Ἀλέξανδρο. Ὁ Ἀλέξανδρος εἶναι Μέγας καί ὄχι κάτι ἄλλο. Μέ δαύτους δέν ἔγινεν μάχη, ἔγινεν σφαγή, τούς μέν Πέρσας ἔσφαξεν τούς δέ <ἕλληνας> κατέσφαξεν, διότι ὡς εἶπεν: <ἕλληνες ὄντες, ἐναντία τῆ Ἑλλάδι ὑπέρ βαρβάρων ἐμάχοντο>. Ἀπό τήν νίκην του αὐτήν, ἔστειλεν ὡς Ἕλλην Μακεδών 300 Περσικάς ἀσπίδας πρός τιμήν τῆς Ἀθηνᾶς εἰς τήν Ἀκρόπολιν τῶν Ἀθηνῶν

Εἶναι Χειμώνας τοῦ 480 π.Χ, μετά τήν ναυμαχίαν τῆς Σαλαμῖνος, καί λίγο πρίν τήν μάχην τῶν Πλαταιῶν ὁ  Μαρδόνιος, στρατηγός τῶν Περσῶν,  ἐπιχειρεῖ  διά τοῦ χρυσοῦ νά ἐξαγοράση τούς Ἀθηναίους. Αἱ Ἀθῆναι ἔχουν μετατραπεῖ εἰς  σωρόν καμμένων  ἐρειπείων καί  ἡ Ἀττική Γῆ  ἔχει γίνει  στάχτη:  ὡς καί τά δένδρα κομμένα καί καμμένα  ἀπό τίς ὀρδές τῶν βαρβάρων.  Οἱ Λακεδαιμόνιοι, φοβούμενοι μήπως οἱ Ἀθηναῖοι μηδίσουν, στέλνουν πρεσβεία εἰς τήν Ἀθήνα.

Ἰδού ἡ μνημειώδης ἀπάντηση τῶν Ἀθηναίων:

Τό μέν δεῖσαι Λακεδαιμονίους...  οὔτε χρυσός γής ἐστι οὐδαμόθι τοσούτος  οὔτε χώρη κάλλεει καί ἀρετή μέγα ὑπερφέρουσα  τά ἠμεῖς δεξάμενοι  ἐθέλοιμεν ἄν μηδίσαντες  καταδουλῶσαι τήν Ἑλλάδα. ...  αὔτις δέ τό Ἑλληνικόν  ἐόν ὄμαιμον τέ καί ὁμόγλωσσον,  καί Θεῶν ἱδρύματα κοινά καί θυσίαι  ἤθεα τέ ὁμότροπα,  τῶν προδότας γενέσθαι Ἀθηναίους οὐκ ἄν εὖ ἔχοι. ...ἔστ’ ἄν καί εἰς περιή Ἀθηναίων  μηδαμά ὁμολογήσοντας ἡμέας Ξέρξη…

Τό ὅτι οἱ  Λακεδαιμόνιοι ἐφοβήθησαν μήπως ἔλθομεν εἰς συμφωνίαν μέ τόν βάρβαρον εἶναι  ἀπολύτως ἀνθρώπινον. Ὅμως εἶναι ἀναμφιβόλως  ἐπαίσχυντον, πού φαίνεστε νά φοβάστε σχετικά  μέ τό φρόνημα τῶν Ἀθηναίων ἐνῶ αὐτό τό γνωρίζετε ἄριστα, ὅτι δηλαδή πουθενά εἰς τήν Γῆ, δέν ὑπάρχει τόσον χρυσάφι  οὔτε χώρα, πού νά ὑπερέχει  ἐξαιρετικά ὡς πρός τήν ὀμορφιά καί τήν ἀρετή, τά ὁποία δεχόμενοι θά θέλαμε  νά ταχθοῦμε μέ τό μέρος τῶν Μήδων καί νά ὑποδουλώσουμε ἐντελῶς τήν Ἑλλάδα. Διότι εἶναι πολλά καί σημαντικά  αὐτά πού μᾶς ἐμποδίζουν νά πράξωμε τοῦτα, ἀκόμη κι ἄν τό ἐπιθυμούσαμε, καί πρῶτα καί μέγιστα εἶναι τά ἀγάλματα καί τά οἰκήματα τῶν θεῶν, πού εἶναι πυρπολημένα καί θαμμένα εἰς τό χῶμα, διά τά ὁποία εἶναι ἀνάγκη νά ἐπιβάλωμεν τήν μεγίστην τιμωρίαν παρά νά συμμαχήσωμε μέ αὐτόν πού διέπραξεν αὐτά, καί  ἐπιπλέον ἡ Ἑλληνικότητα, πού εἶναι τό ὄμαιμον, τό ὁμόγλωσσον, τά κοινά  ἱδρύματα τά ἀφιερωμένα εἰς τούς θεούς καί οἱ θυσίες, καθώς καί τά ὁμοειδῆ  ἤθη, πού δέν θά  ἦτο ποτέ ἀνδρεῖον νά τά προδώσουν οἱ Ἀθηναῖοι. Νά γνωρίζετε λοιπόν καλά, ἄν ἔτυχε στό παρελθόν νά μήν τό γνωρίζετε, ὅτι, ἕως ὅτου σώζεται ἔστω καί ἕνας Ἀθηναῖος, μέ κανέναν τρόπο δέν πρόκειται νά συνομολογήσωμεν μέ τόν Ξέρξη.

Αἰέν ἀριστεύειν καί ὑπείροχον ἔμμενε ἄλλων μηδέ γένος πατέρων αἰσχυνέμεν.

Πάντοτε νά ἀριστεύης καί νά ὑπερέχης τῶν ἄλλων, διά νά μήν ντροπιάσης τό γένος τῶν πατέρων σου. Αὐτά εἶναι λόγια-παρακαταθήκη τά ὁποία μᾶς μεταφέρει ὁ Ὅμηρος. Αὐτήν τήν παρακαταθήκην ὀφείλομεν  νά τιμήσωμεν καί ἐμεῖς οἱ νεώτεροι Ἕλληνες.  Ἀπό τότε καί μέχρις σήμερον οἱ Ἕλληνες τιμούσαμεν τήν δόξαν τῶν προγόνων. Ἀλλά δυστυχῶς τό ἔτος 2015 καί μήνα Ίούνιον, μερικοί (Ἕλληνες βουλευταί) τοῦ ΣΥΡΙΖΑ τοῦ ΠΑΣΟΚ, καί ΠΟΤΑΜΙ καταράκοσαν τήν δόξαν καί τήν βούλησιν τῶν προγόνων μας καί δίδουν Ἰθαγένειαν σέ κάθε λαθρομετανάστη πού ἔχει εἰσβάλλει εἰς τήν πατρίδα μας. Ποιός τούς ἔδωσε τό δικαίωμα καί ἀπό πού τό πῆραν, νά ἀλλοιώνουν τό πνεῦμα καί τήν βούλησιν τῶν μεγαλυτέρων φιλοσόφων καί ἡρώων τῆς ἀνθρωπότητος. Ἠ ἐνδοξότερη μάχη ὅλων τῶν ἐποχῶν εἶναι ἡ μάχη τῶν Θερμοπυλῶν. Ὁ Βασιλεύς Λεωνίδας καί οἱ ἄνδρες του ἔδωσαν τήν μάχη τῶν μαχῶν διά νά παραμείνει ἡ Ἑλλάς ἐλευθέρα καί νά μήν γίνει πολυφυλετική.

Εἰς τήν Ἑλλάδα τῆς τότε μεγαλοπρέπειας καί τοῦ πολιτικοῦ ἤθους, παραγραφή τῶν τυχῶν ἀδικημάτων τῶν πολιτικῶν ὄχι μόνον δέν  ὑπῆρχεν ἀλλά διά νόμου ἀπό τόν σοφόν νομοθέτην Σόλωνα, ἐπροηγοῦντο τῶν ἰδιωτικῶν ὑποθέσεων,.

... τὰ δὲ τῶν ἀρχόντων καὶ πολιτευομένων εἰς ἅπαντας ἀφικνεῖται. διὸ καὶ τὰς τιμωρίας ὁ Σόλων τοῖς μὲν ἰδιώταις ἐποίησε βραδείας, ταῖς δ’ ἀρχαῖς καὶ τοῖς δημαγωγοῖς ταχείας, ὑπολαμβάνων τοῖς μὲν ἐνδέχεσθαι καὶ παρὰ τὸν χρόνον τὸ δίκαιον λαβεῖν, τοῖς δ’ οὐκ ἐνεῖναι περιμεῖναι... Δημοσθένης  κατά Ἀριστογείτονος β

Ἐπί πλέον<.....ὁ γὰρ Σόλων ὁ παλαιὸς νομοθέτης τὸν ἀστράτευτον καὶ τὸν δειλὸν καὶ τὸν λιπόντα(λιποτάκτην) τὴν τάξιν ἔξω τῶν περιραντηρίων τῆς ἀγορᾶς ἐξείργει(ἀποκλείω), καὶ οὐκ ἐᾷ στεφανοῦσθαι, οὐδ᾽ εἰσιέναι(εἰσέλθει) εἰς τὰ ἱερὰ τὰ δημοτελῆ>.

Αἰσχίνης κατά Κτησιφῶντος

Διότι «ὁ ἀστραύτευτος ἄτιμος εἶναι καί μηδενός τῶν κοινῶν μετέχειν»

Ἐάν εἴχομεν ἐφαρμόσει μόνον αὐτόν τόν νόμον, σήμερον δέ θά εἴμασταν σέ παρακμή.

Εἰς τήν Πνύκα ὁ ντελάλης ἐφώναζεν, <τίς βούλεται ἀγορεύειν;>. Ὅμως εἰς τήν τότε  Ἑλλάδα τοῦ πνεύματος, τῆς σοφίας τῆς ἀνδρείας, τῆς μεγαλοπρέπειας ἐπειδή ἡ δημοκρατία ἦτο σοβαρόν πολίτευμα καί ὄχι ἄλλο τί ὡς σήμερον,  ὅλοι εἶχον τό δικαίωμα νά ὁμιλοῦν,  ὅλοι, ἐκτός ἁπό τούς κάτωθει:

...ἃ συνιδὼν ὁ νομοθέτης διαρρήδην(ἀπεριφράστως) ἀπέδειξεν οὓς χρὴ δημηγορεῖν καὶ οὓς οὐ δεῖ λέγειν ἐν τῷ δήμῳ. καὶ οὐκ ἀπελαύνει ἀπὸ τοῦ βήματος, εἴ τις μὴ προγόνων ἐστὶν ἐστρατηγηκότων, οὐδέ γε εἰ τέχνην τινὰ ἐργάζεται ἐπικουρῶν τῇ ἀναγκαίᾳ τροφῇ, ἀλλὰ τούτους καὶ μάλιστα ἀσπάζεται, καὶ διὰ τοῦτο πολλάκις ἐπερωτᾷ, τίς ἀγορεύειν βούλεται.  τίνας δ᾽ οὐκ ᾤετο(θεωρῶ)δεῖν λέγειν:

τοὺς αἰσχρῶς βεβιωκότας· τούτους οὐκ ἐᾷ(ἐάω-ῶ=ἐπιτρέπω) δημηγορεῖν. καὶ ποῦ τοῦτο δηλοῖ; (πρῶτον)"δοκιμασία," φησί, "ῥητόρων· ἐάν τις λέγῃ ἐν τῷ δήμῳ τὸν πατέρα τύπτων ἢ τὴν μητέρα, ἢ μὴ τρέφων, ἢ μὴ παρέχων οἴκησιν·" τοῦτον οὐκ ἐᾷ λέγειν. νὴ Δία καλῶς γε, ὡς ἔγωγέ φημι. διὰ τί; ὅτι εἴ τις, οὓς ἐξ ἴσου δεῖ τιμᾶν τοῖς θεοῖς, εἰς τούτους ἐστὶ φαῦλος, τί ποτε, φησίν, ὑπ᾽ αὐτοῦ πείσονται οἱ ἀλλότριοι καὶ ἡ πόλις ὅλη;

καὶ τίσι δεύτερον ἀπεῖπε(ἀόριστος β τοῦ ἀπαγορεύω) μὴ λέγειν; "ἢ τὰς στρατείας," φησί, "μὴ ἐστρατευμένος, ὅσαι ἂν αὐτῷ προσταχθῶσιν, ἢ τὴν ἀσπίδα ἀποβεβληκώς," δίκαια λέγων. τί δή ποτε; ἄνθρωπε, τῇ πόλει, ὑπὲρ ἧς τὰ ὅπλα μὴ τίθεσαι ἢ διὰ δειλίαν μὴ δυνατὸς εἶ ἐπαμῦναι, μηδὲ συμβουλεύειν βουλεύειν ἀξίου.

τρίτον τίσι διαλέγεται; "ἢ πεπορνευμένος,"φησίν, "ἢ ἡταιρηκώς·" τὸν γὰρ τὸ σῶμα τὸ ἑαυτοῦ ἐφ᾽ ὕβρει (ἡ ὕβρις) πεπρακότα, (παρακείμενος τοῦ πωλέω-ῶ) καὶ τὰ κοινὰ τῆς πόλεως ῥᾳδίως ἡγήσατο ἀποδώσεσθαι.

τέταρτον τίσι διαλέγεται; "ἢ τὰ πατρῷα," φησί, "κατεδηδοκώς, ἢ ὧν ἂν κληρονόμος γένηται·" τὸν γὰρ τὴν ἰδίαν οἰκίαν κακῶς οἰκήσαντα, καὶ τὰ κοινὰ τῆς πόλεως παραπλησίως ἡγήσατο διαθήσειν, καὶ οὐκ ἐδόκει οἷόν τ᾽ εἶναι τῷ νομοθέτῃ τὸν αὐτὸν ἄνθρωπον ἰδίᾳ μὲν εἶναι πονηρόν, δημοσίᾳ δὲ χρηστόν, οὐδ᾽ ᾤετο δεῖν τὸν ῥήτορα ἥκειν ἐπὶ τὸ βῆμα τῶν λόγων ἐπιμεληθέντα πρότερον, ἀλλ᾽ οὐ τοῦ βίου. Αἰσχίνης κατά Τιμάρχου

Δηλ. ὁ νομοθέτης ἀπεριφράστως ἀπέδειξεν ποῖοι δύνανται νά δημηγωροῦν καί ποῖοι δέν δύνανται νά ὁμιλοῦν.....

Δηλ. Πρῶτον: ἐάν κάποιος κτυπᾶ τόν πατέρα του καί τήν μητέρα του ἤ δέν ἐνδιαφέρεται διά τήν τροφήν τους καί τήν στέγην τους, δέν ἔχει τό δικαίωμα νά ὁμιλῆ.

Δεύτερον: ἐάν κάποιος ἀπέφυγε τήν ἐκστρατείαν ἤ ἀπό δειλίαν πέταξε τήν ἀσπίδα δέν ἔχει τό δικαίωμα νά ὁμιλῆ

Τρίτον: ἐάν κάποιος ζῇ πεπορνευμένη ζωή ἤ εἶναι ἐταῖρος, ὅπως εὐκόλως διαθέτει τόν ἑαυτόν του, οὕτως καί εὐκόλως τήν πόλιν  θά ξεπουλήση, δέν ἔχει τό δικαίωμα τοῦ λόγου.

Τέταρτον:  ἐάν κάποις ἐκληρονόμησεν μίαν περιουσίαν καί δέν ἐνδιαφέρθηκεν δ΄αὐτήν, ἀλλά ἀντιθέτως τήν κατασπατάλησεν, οὕτως εὐκόλως καί τήν πόλιν  θά τήν διαθέση, διά τοῦτο δέν εἶχεν τό δικαίωμα τοῦ λόγου.

Ὁ  Σόλων, ὁ ὁποῖος εἶναι ἕνας ἀπό τούς ἑπτά σοφούς νομοθετεῖ : ΣΟΛΩΝΟΣ ΝΟΜΟΙ Βιβλίο 5 κεφάλαιο 5 ἄρθρο 332

Ἐάν τίς Ἀθηναῖος ἑταιρήση

μή  ἐξέστω αὐτῷ τῶν ἐννέα ἀρχόντων γενέσθαι,

μήδ΄ ἱερωσύνην ἱεράσασθαι,

μηδέ  συνδικῆσαι τῷ δήμω,

μηδέ  ἀρχήν ἀρχέτω μηδεμίαν, μήτε ἔνδημον μήτε ὑπερόριον

μήτε  κληρωτήν μήτε χειροτονητήν,

μήδ  ἐπί κηρυκείαν ἀποστελέσθω,

μηδέ  γνώμην λεγέτω,

μήδ  εἰς τά δημοτελῆ ἱερά εἰσίτω,

μήδ  ἐν ταῖς κυναῖς στεφανηφορίαις στεφανούσθω,

μήδ  ἐντός τῶν τῆς ἀγορᾶς περιραντηρίων πορευέσθω.

Ἐάν δέ τίς ταῦτα ποιῇ, καταγνωσθέντως αὐτοῦ ἑταιρεῖν θανάτω ζημιούθω

Δηλαδή: Ἐάν κάποιος Αθηναῖος συνάψει ὁμοφυλοφιλικήν σχέσιν μέ ἄλλον θά ἔχη τάς ἐξῆς κυρώσεις:
1. Δέν τοῦ ἐπιτρέπεται νά γίνη ἕνας ἐκ τῶν ἐννέα  ἀρχόντων
2. Δέν τοῦ ἐπιτέπεται νά ἀσκῆ  τό ἀξίωμα τοῦ ἱερέως καί λειτουργοῦ τῆς ἱεροσίνης 
3. Δέν τοῦ επιτρέπεται νά εἶναι συνήγορος τοῦ δήμου
4. Δέν επιτρέπεται νά ἀναλαμβάνη καμίαν ἐξουσίαν, οὖτε ἐντός τοῦ δήμου οὖτε ἐκτός ὁρίων
5. Δέν ἐπιτρέπεται νά σταλῆ  κήρυκας(ἀγγελειοφόρος) 
6. Δέν ἐπιτρέπεται νά λέγη τήν γνώμην του
7. Δέν ἐπιτρέπεται νά εἰσέρχεται εἰς δημοσίους ἱερούς χώρους
8. Δέν ἐπιτρέπεται νά στεφανωθῆ εἰς τάς στεφανοφορίας
9. Δέν ἐπιτρέπεται να πορεύεται ἐντός τοῦ ἐξαγνισμένου  χώρου τῆς ἀγορᾶς
Ἐάν δέ τίς ταῦτα ποιῇ, καί ἀποκαλυφθεῖ ὅτι ἑταιρεῖ, τοῦ ἐπιβάλλεται ἡ ποινή τοῦ θανάτου

Ὁ δέ Πλάτων τονίζει: Πλάτωνος Νόμοι 636.

Ἐννοητέον ὁτι τῆ θηλεία καί τῆ τῶν ἀρρένων φύσει εἰς κοινωνίαν ἰούση τῆς γεννήσεως ἡ περί ταύτα ἡδονή κατά φύσιν ἀποδεδόσθαι δοκεῖ, ἀρρένων δέ πρός ἄρρενας ἤ θηλέων πρός θηλείας παρά φύσιν.

Καί εἰς τό κατ’ἐξοχήν ἐπιστημονικόν βιβλίον πού ἔχει γραφεῖ ποτέ <ΤΙΜΑΙΟΣ- ΚΡΙΤΙΑΣ> καθ΄ὅτι ὁμιλεῖ γιά τόν χωρόχρονον καί ὄχι μόνον, γράφει..«διὸ δὴ τῶν μὲν ἀνδρῶν τὸ περὶ τὴν τῶν αἰδοίων φύσιν ἀπειθές τε καὶ αὐτοκρατὲς γεγονός, οἷον ζῷον ἀνυπήκοον τοῦ λόγου, πάντων δι' ἐπιθυμίας οἰστρώδεις ἐπιχειρεῖ κρατεῖν: αἱ δ' ἐν ταῖς γυναιξὶν αὖ μῆτραί τε καὶ ὑστέραι λεγόμεναι διὰ τὰ αὐτὰ ταῦτα, ζῷον ἐπιθυμητικὸν ἐνὸν τῆς παιδοποιίας».

Οἱ πρόγονοι μας διά νά μᾶς παραδώσουν Ἐλεύθερον αὐτόν τόν εὐλογημένον τόπον, ἐπότισαν τό δένδρον τῆς Ἐλευθερίας  μέ  σοφίαν, φιλοπατρίαν, ἡρωϊσμόν, ἀνδρείαν, μεγαλοπρέπειαν, καί αἷμα. Καθαράν μᾶς τήν παρέδωσαν καθαράν ὁφείλομεν νά τήν παραδόσωμεν εἰς τάς ἐπερχόμενας γενεάς.

Ἡ πρώτη Ἑλληνική σημαία μέ  λευκόν σταυρόν σέ γαλανό φόντο, σχεδιάστηκεν, ὑφάνθηκεν, εὐλογήθηκεν εἰς τήν Ἱεράν Μονήν Εὐαγγελίστριας  τῆς Σκίαθου τό 1807

Ὁ Κολοκοτρώνης, ὁ Μιαούλης, ὁ Παπαβλαχάβας, ὁ  διδάσκαλος τοῦ Γένους  Στέφανος Δημητριάδης, οἱ Λαζαίοι, ὁ Σταθάς, ὁ Νικοτσάρας, ὁ Τσάμης καί ἄλλοι καπεταναίοι μέ τό δισάκκι σας στον ὦμο γιά τόν δρόμο, πού μέσα θα εἶχε κάποιο ξεροκόματο, καμιά ἐλιά καί κανά παγούρι μέ νερό, ἐπῆγαν εἰς τό Μοναστήριον τῆς Εὐαγγελίστριας τῆς Σκιάθου νά ὁρκισθοῦν διά τήν Ἐλευθερίαν μας. Εἰς αὐτήν τήν πρώτην Ἑλληνικήν σημαίαν, ὑπό τάς εὐλογίας τοῦ μοναχοῦ Νήφωνα ὀρκίσθηκαν.

Σήμερον μερικοί  ἀνάξιοι νά λέγονται Ἕλληνες παραδίδουν αὐτό τό Ἱερόν σύμβολον μας σέ ἀλλοεθνεῖς, ἐπιδιώκουν δέ καί θέλουν νά μεταλλάξουν σέ Ἕλληνα τόν κάθε εἰσβολέαν πού εἰσέρχεται εἰς τήν πατρίδαν μας. Ἡ ἐπανάστασις τοῦ 1821 δέν ὁλοκληρώθηκεν καί ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες ὀφείλομεν νά  συνεχίσωμεν τήν ἀπελευθέρωσιν τῆς Ἑλλάδος .

Εἰς ἕνα χειρόγραφον του ὁ Μεγάλος ἥρωας τοῦ 1821 Μακρυγιάννης  γράφει:

«Καί ἐπῆγα πάλιν εἰς τούς φίλους μου τούς Ἁγίους. Ἄναψα τά καντήλια καί ἐλιβάνισα λιβάνιν καλόν ἁγιορείτικον. Καί σκουπίζοντας τά δάκρυά μου τούς εἶπα. Δέν βλέπετε ποῦ θέλουν νά κάμουν τήν Ἑλλάδα παλιοψάθα; Βοηθεῖστε, διότι μᾶς παίρνουν, αὐτοί οἱ μισοέλληνες καί ἄθρησκοι, ὅ,τι πολυτίμητον τζιβαϊρικόν ἔχομεν».

ΕΓΩ ΕΙΜΙ ΕΛΛΗΝ

Κατ΄αὐτόν τόν τρόπον ἕνας ΕΛΛΗΝ ἀπό τήν Νότιον Ἰταλίαν δηλ. τήν Μεγάλη Ἑλλάδα μίλησε  σέ μία συντροφιά Ἑλλήνων πού εἶχον ἐπισκεφθεῖ τήν Φλωρεντία τῆς Ἰταλίας, ὅταν τούς ἄκουσε νά μιλοῦν Ἑλληνικά. Ἕλληνες ἀς ποῦμε ὁ καθένας ἀπό ἐμᾶς αὐτό πού εἶπεν ὁ συνΕλληνας:

ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΙΜΙ ΕΛΛΗΝ

Διέξοδος εἰς τό ἀδιέξοδον τῆς σημερινῆς παρακμῆς ὑπάρχει, ἐπιστροφή εἰς τήν μεγαλοπρέπειαν, δόξαν τῶν προγόνων μας καί τάς ἙλληνοΧριστιανικάς μας παραδόσεις.     Ἐπί πλέον δέ καί ἐπιστροφή εἰς τήν μάνα Γῆ, καθ ὅτι ὁ Σωκράτης μέ τήν σοφίαν του ἔχει περιγράψει ἀπό τότε τό τί συμβαίνει ἡ ἀπομάκρυνσις ἀπό τήν Γεωργίαν, καί δέν πρέπει νά ἐξαφανισθῶμεν ὡς λαός.

Καλῶς δέ κἀκεῖνος εἶπεν, ὅς ἔφη τήν γεωργίαν τῶν ἄλλων τεχνῶν μητέρα καί τροφός εἶναι. Εὖ μέν γάρ φερομένης τῆς γεωργίας ἔρρωνται καί αἱ ἄλλαι τέχναι ἅπασαι, ὅπου δ΄ἄν ἀναγκασθῆ ἡ γῆ χερσεύειν, ἀποσβέννυνται καί αἱ ἄλλαι τέχναι σχεδόν τε κατά γῆν καί κατά θάλατταν.

 

Καλῶς τά εἶπεν ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος διά τήν γεωργίαν εἶπεν, ὅτι εἶναι ἡ μητέρα καί τροφός ὅλων τῶν ἄλλων τεχνῶν. Διότι ἐκεῖ πού εὐδοκημεῖ καλῶς ἡ γωργία, ἐκεῖ ἀνυψώνονται καί ἐνδυναμώνονται καί ἅπασαι αἱ ἄλλαι τέχναι.  Ἐκεῖ δέ πού θά ἐξηναγκασθῆ νά μείνη ἡ Γῆ χέρσα (ἀκαλλιέργητος) ἐκεῖ ἐξαφανίζονται καί αἱ ἄλλαι τέχναι καί εἰς τήν Γῆ καί εἰς τήν θάλασσα.

Τελευταία Ενημέρωση (Δευτέρα, 31 Αύγουστος 2015 09:55)